cerise pulpeuse

Een trio in de draaimolen – deel 2

Laatst bijgewerkt op

Jason glimlacht, houdt zijn linkerhand dichter bij Henri en zegt: ‘Mooi, hè… Die staat symbool voor mijn band met Lorie.’


Lorie: ‘De band die laat zien dat we bij elkaar horen.’


Henri: ‘Ik denk dat ik het begrijp… maar ik wil het van jouw lippen horen…’


Lorie: ‘We hebben nu vijf jaar een relatie en sinds een jaar spelen we met een dynamiek waarin dominantie centraal staat. Het is onze manier om voor elkaar te zorgen en ons echt te richten op ons gezamenlijke plezier…’


Henri hangt aan haar lippen en knikt, alsof hij daarmee het begin van een spel met z’n drieën inluidt.


Lorie laat zich dat geen twee keer zeggen en tikt Jason op zijn schouder. Hij knielt onmiddellijk neer.


Instinctief doet Henri hem na… Zo begint een wals met z’n drieën, met Lorie als choreograaf.


Ze haalt de bandana van haar nek en bindt die voor Henri’s ogen. Hij laat zich bedwelmen door Lories betoverende geur en zucht terwijl hij zich helemaal overgeeft.


Jason geniet intussen van het schouwspel en geeft zijn tas aan Lorie.

Ze pakt de tas, neemt de tijd om erin te zoeken en kiest zorgvuldig accessoires die haar verlangen aanwakkeren. Ze pakt een paar handboeien en laat haar oog vervolgens op een rijzweep vallen.


Lorie houdt Jason met een felle blik in het oog. Ze genieten samen van een intiem moment, terwijl Henri zich overgeeft aan nieuwe sensaties die door de bandana voor zijn ogen nog sterker aanvoelen.


Met haar rijzweep wijst ze naar de handboeien en vervolgens naar Henri. Jason begrijpt wat ze bedoelt en gaat aan de slag. Eerst vraagt hij Henri om toestemming, waarop die hem zijn polsen aanbiedt…


Het koude staal geeft Henri een gevoel van zinnelijkheid dat hij nooit eerder heeft ervaren. Hij heeft zich nog nooit zo opengesteld.


Jason gaat achter hem staan en begint langzaam zijn nek te masseren. Lorie pakt zijn geboeide handen vast en geeft hem met de rijzweep een reeks goddelijke tikjes.


Lorie : ‘Vanaf nu gebruiken we de kleuren van het stoplicht als code. Groen: je wilt doorgaan. Oranje: je nadert je grens, maar wilt doorgaan. Rood: je wilt pauzeren of stoppen, en eventueel iets anders proberen.’


Jason: ‘En als je kers zegt, stoppen we meteen met wat we aan het doen zijn en zorgen we op een andere manier voor je.’


Zachtjes fluistert Henri: ‘groen’


Jason zit nog steeds op zijn knieën en schuift achter Lorie. Hij tilt haar jurk op en knabbelt aan haar witte kanten slipje tot het rond haar enkels zakt. Dan begint hij haar anus te kussen… Langzaam gebruikt hij ook zijn tong en laat die op deze plek van genot haar gang gaan.


Lorie wil meer… en vraagt Henri om langzaam dichter bij haar clitoris te komen.

Henri brandt van een verlangen dat hij nooit eerder heeft gevoeld; al zijn zintuigen staan op scherp. Alles is nieuw voor hem en hij biedt Lorie zijn tong aan. Zijn hele wezen is op haar gericht.

Lorie slaakt een kreet van genot…


Henri’s gedachten dwalen even af… Dit is het einde van zijn boek. Hij wist dat hij iets met Jason en Lorie moest meemaken. Nu valt alles op zijn plek…


Dan fluistert hij ‘kers’.



Jason haalt de bandana van Henri’s ogen. Lorie zakt met een opgeluchte zucht naar hem toe om de handboeien van zijn polsen te halen. Daarna omsluiten ze hem samen met hun warme, vochtige lichamen.

Hij voelt zich gekoesterd, rustig en oneindig dankbaar voor dit gedeelde moment, dat voor hem én zijn toekomstige lezers een betoverende wereld aan mogelijkheden heeft geopend.



LEES HET EERSTE DEEL





Illustraties door Merle Veau-Cahon @grandechaussette 💜

Léa

Léa ☁️


Al tien jaar jongleer ik met woorden over allerlei onderwerpen. Na een opleiding bij Mathilde Magnien richt ik me sinds kort op seksualiteit. Relaties en hoe ze werken fascineren me. Hier praten we er open, inclusief en ook (een beetje) met humor over.


Laat een reactie achter