Ruik je die bedwelmende geur van het onweer dat loom dichterbij komt?
Het is alsof de elementen het einde van de zomerse lichtzinnigheid extra kracht willen bijzetten… denkt Henri op de terugweg van het strand.
De stem van Oxmo Puccino stijgt op in de lucht, op hetzelfde ritme als de zeesproei die zoutresten achterlaat op zijn huid.
De verplichting om zijn manuscript vóór het najaar bij zijn uitgeverij in te leveren, deed hem het kersenfeest vergeten, een belangrijk evenement in Malmousque, het kleine dorpje in de Bouches-du-Rhône waar hij werd geboren.
Het zou verstandig zijn om te doen alsof hij die muziek waar hij zo van houdt niet had gehoord… het is 31 augustus, hij heeft nog twee dagen om die erotische roman in te leveren waar hij al twee jaar aan werkt…
En tegelijkertijd komen de gezichten van Lorie en Jason, die hij twee dagen eerder ontmoette, weer in hem op.
Lorie en Jason, een charismatisch Berlijns koppel dat op vakantie is in zijn geboortedorp.
“Ze zullen vast op het kersenfeest zijn, ze vertrekken immers morgen weer,” bedenkt hij zich.
De paar berichtjes die na hun opzwepende dans op de vervallen dansvloer van L’Archimède om 2 uur 's nachts werden uitgewisseld, laten bij Henri een zwoele smaak achter van “ik wil nog meer, misschien wel veel meer…”
De volle lippen van Lorie die hartstochtelijk de afwachtende mond van Jason kussen, terwijl ze haar doordringende blik in de zijne boort. Henri beleeft de scène opnieuw… Het was een uitnodiging om mee te doen, ze liet het hem daarna duidelijk weten in een berichtje.
Hij durfde niet, en het laat hem niet los… De aardbeiengeur van haar lipgloss, haar twinkeling in de ogen als ze hem aankijkt, de sensualiteit die uitgaat van de versmelting van hun lichamen en de nauwelijks verhulde uitnodiging die ze hem hebben gedaan…
Die aanhoudende gedachte bracht hem zonder dat hij het doorhad naar zijn strandhuisje. Hij springt onder de douche, trekt dat lila linnen overhemd aan dat een zongebruinde borstkas onthult na een zomer onder de Zuid-Franse zon, en neemt dezelfde weg, dit keer richting het kersenfeest.
"Yo ik kom eraan zijn jullie er al?" -
Henri 19:38
"Hey, we zijn er over 20 min waar spreken we af?"
Lorie 19:39
"Kraam met toffee-appels bij de zweefmolen"
Henri 19:40
"Tot zo <3"
Lorie 19:40
20:00 uur. Ze zien hem tegen een lantaarnpaal leunen naast de toffee-appelkraam, geconcentreerd een sigaret rollend. Terwijl Jason naar hem toe loopt, fluistert die in Lorie's oor Henri magnetisch te vinden en zich erg tot hem aangetrokken te voelen. Lorie doet er nog een schepje bovenop over het effect dat hij op haar heeft.
Henri steekt de sigaret in zijn mond, kijkt op en omhelst Jason, en vervolgens Lorie om hen te begroeten…
Vrij instinctief lopen ze alle drie richting de zweefmolen, achter het beruchte spookhuis, een beetje weg van de menigte.
Henri merkt dan de ring op die Jason aan zijn linkermiddelvinger draagt. Zeer esthetisch, van zilver versierd met een band, lijkt hij een verhaal te vertellen...
WIL JE WETEN HOE HET VERDERGAAT?
Illustraties door Merle Veau-Cahon @grandechaussette 💜
Léa ☁️
Als woordkunstenaar die al 10 jaar over uiteenlopende onderwerpen schrijft, heb ik me onlangs gericht op seksuologie na een opleiding bij Mathilde Magnien. Gefascineerd door relatiemechanismen gaan we hier op een ongecompliceerde, inclusieve en (een tikkeltje) grappige manier kletsen.
