7 goede redenen om je relatie niet te openen

Beste eerwaarde lijnzaadjes, 

De titel deed je klikken? GEWELDIG. 

Ter inleiding een disclaimer: wie zijn wij om u te vertellen of u uw relatie al dan niet moet openen? Niet onze zaak... Maar we gaan wel de voornaamste struikelblokken bespreken die nader onderzocht moeten worden als u zich hierover vragen stelt.

Je zou het openen van je relatie, dat wil zeggen het omzetten van een exclusief relatiemodel naar iets anders (niet minder gestructureerd, daar komen we later op terug), kunnen vergelijken met het zelf maken van zuurdesem (hallo oud-coronatijd): iedereen heeft er een mening over, niemand is het echt eens over de methode (spoiler: er is geen vooraf gedefinieerd en voor iedereen aangepast draaiboek) en er is altijd een verveleling die over zijn schouder roept "mmmmh dat loopt doorgaans slecht af".

Hier promoten we non-monogamie niet, we ontmaskeren gewoon de valse excuses die een serene bespreking ervan in de weg staan. Een kleine rondleiding langs de "goede redenen" die we het vaakst horen en vooral wat ze verbergen.

1. "We zijn al zo ontzettend gelukkig samen"

Uitstekend nieuws, oprecht. Maar het geluk van een koppel is geen beperkte hulpbron die je beschermt door het vacuüm te verpakken. Veel partners openen hun relatie omdat het goed gaat, niet om iets kapots te repareren. De verwarring tussen "we hebben geen problemen" en "we hoeven er niet over te praten" kost heel wat interessante gesprekken.

2. "Ik zou veel te bang zijn om jaloers te worden"

Jaloezie is geen absoluut alarmsignaal, het is een emotie — zoals honger of stress — die het verdient gehoord te worden, niet gevlucht. De goede vraag is niet "zal ik jaloezie voelen" (spoiler: waarschijnlijk wel, in elk geval een beetje) maar "wat vertelt het me over mijn behoeften". Deze angst negeren door je te sluiten doet haar niet verdwijnen, ze verstopt zich gewoon ergens anders.

3. "Dat betekent dat ik hem/haar niet meer genoeg ben"

Nee. Iets anders willen verkennen betekent niet dat er iets ontbreekt bij de ander — net zoals van meerdere gerechten houden niet betekent dat je het eerste niet lekker vindt. Het is een comfortabele (en schuldgevoel opwekkende) logische kortere weg die we er vooral uithalen omdat we het onderwerp niet willen aansnijden.

4. "We zullen nooit de tijd hebben om dit er ook nog bij te beheren"

Eerlijk gezegd, we gaan niet liegen: non-monogamie vraagt logistiek, gesprekken, soms een gedeeld Excel-bestand (we hebben al ergere kinks gezien). Maar "geen tijd om meer te communiceren" in een koppel, dat is zelden een argument dat goed ouder wordt, open of niet.

5. "Onze vriendinnen zullen ons veroordelen"

Misschien. Sommigen zullen dat doen. Maar je affectieve leven opbouwen op basis van de meningen in de WhatsApp-groep van de middelbare school is ook een keuze — alleen niet echt de meest bevrijdende. De buitenwereld zegt doorgaans meer over de geïnternaliseerde normen dan over de werkelijke soliditeit van een koppel.

6. "Als het voor die-en-die werkt, betekent dat nog niet dat het voor ons werkt"

Volkomen waar, en dat is precies de uitdaging: non-monogamie is geen universeel model dat je zomaar kunt kopiëren, het is een kader dat op maat onderhandeld moet worden. Het probleem is nooit "werkt het in het algemeen", maar "hebben we allebei echt het gesprek gehad over wat we werkelijk willen".

7. "We hebben nooit geleerd erover te praten"

Deze is echt. Niemand heeft ons de handleiding gegeven om over grenzen, verlangen, emotionele veiligheid en een gedeelde agenda te praten zonder dat het uitloopt op een rechtszaak. Maar het ontbreken van tools is geen reden om het gesprek nooit aan te gaan — dat is juist de reden om ze te gaan zoeken.

Kortom: je relatie openen is niet voor iedereen weggelegd, en je relatie gesloten houden is ook niets om je voor te schamen. De echte vraag is nooit "monogaam of niet", maar "hebben we allebei echt een gesprek gevoerd zonder kant-en-klare excuses om het te vermijden".

XOXO